Chyba każdy z nas po obejrzeniu jeszcze w dzieciństwie jakiegoś horroru zaczął zastanawiać się nad tym, czy te przeklęte duchy istnieją czy nie. Ja myślę, że one istnieją of kors. To sfera życia poza życiem, w które trudno uwierzyć, ale nie można się pozbyć wrażenia że istnieje. Znam osoby, które wierzą i nie. Np. Mój nauczyciel historii powiedział, że wierzy w duchy i że lepiej nie bawić się w wywoływanie duchów. Nigdy nie odważyłabym się zrobić czegoś takiego, ale może ktoś z was próbował?

Ja kiedyś, za dzieciaka, odprawiałam mszę na urodzinach koleżanki za duszę jej babci. Oczywiście nic się nie stało :D

Ale tak z wywoływania, to bardzo ciekawą sprawą jest Ouija. No i EVP - byłoby ciekawie iść na cmentarz i ponagrywać, ale pewnie potem bym nawet nie była w stanie przesłuchać. Za mocno jestem strachliwa. Ktoś próbował?
http://www.paranormalne.pl/index.php?showtopic=6712 - tu o EVP

A teraz Ouija.

Wiadomo-zgromadzeni siadają w kółeczku, kładą po dwa palce na wskaźniku i duch porusza... Aż mnie kiedyś kusiło, żeby sobie kupić - do dostania, bywa nawet na allegro(albo na ebayu, jako magiczne scrabble... wtf?) Dam sobie jednak spokój. Tak na wszelki wypadek. Lepiej z takimi rzeczami nie igrać, nawet jeżeli faktycznie duchów nie ma. Lęk przed ciemnością przez następny miesiąc gwarantowany, przynajmniej u mnie :D

I te skrzydełka nietopyrka. Pełna profeska.
Jak uczy Babcia Weatherwax takie bajerki są potrzebne ludziom do wierzenia, a nie wiedźmom do czarowania.
Że niby duch porusza tym drewienkiem? Fajną sztuczkę Ci pokażę! Stań przy ścianie, oprzyj się o nią ramieniem i staraj się podnieść rękę (co uniemożliwi ściana). Wytrzymaj tak z pół minuty a potem odejdź od ściany. Rękę uniesie Ci duch! :P Dodaj do tego całą mhroczną otoczkę i użyj na jakieś imprezie :P

Zaciekawiło mnie to EVP. ;)
Jednak wolę nie próbować.

A Twój komentarz Lordzie mnie rozwalił. :P

Heh xD Trochę się uśmiałam. A sztuczkę z ramieniem znam. Za mało spektakularne na imprezę.

Ale nie do końca o to mi chodziło, oczywiście. Należę do ludzi, którzy lubią nakręcać siebie i innych(zwłaszcza innych) i ouija jest do tego celu idealna. Przyznam że nigdy nie korzystałam ani nawet nie miałam w ręku, ale wiem że wskaźnik jest na roleczkach i większość przekazów bierze się stąd, że jedna osoba leciutko popycha :D Nic tylko usadzić znajomych, pogasić światła i obserwować reakcje. No i jak to wygląda na ścianie...

Co do EVP - jakby ktoś się zdecydował, chętnie posłuchałabym relacji ;)

Ja w życiu bym się na coś takiego nie zdecydowała.
Może dlatego, że kiedy czytam o duchach czy o podobnych rzeczach mam cały czas wrażenie, że coś za mną stoi itd. Sama się nakręcam. :D

Nie wierzę w duchy. Zwłaszcza w nawiedzanie przez bliskie osoby - skoro nas tak kochali, to na cholerę mają nas teraz dręczyć?

Inna sprawa, że moje poglądy na temat egzystencji po śmierci kłócą się z pomysłem, że dusza zmarłego może wchodzić w interakcję ze światem żywych. Po prostu.

A że mam swoje prymitywne małpie instynkty, które podnoszą mi adrenalinę gdy coś poruszy się w ciemności - na to już nic nie poradzę. Ludzie "ucywilizowali" je do wiary w duchy, ja staram się z powrotem nauczyć moją podświadomość, że to strach przed drapieżnikami. Oczywiście bezskutecznie.

Ja w duchy nie wierzę.
Ale gdy chodzę po zmroku, zawsze przypominają mi się jakieś stwory z filmów, np. Voldemort, Ghost Rider.
I zaczynam trząść portkami T_T
A gdy pierwszy raz obejrzałam "Harry'ego Pottera i Komnatę Tajemnic" tak się bałam, że przez dwa miesiące do łazienki zabierałam kota(pięć lat wtedy miałam).
Ot, lęki gówniary :P

Wiele klasycznych ikon horroru, np. ksenomorfy H.R. Gigera z serii filmów "Obcy", Piramidogłowy z gier z serii Silent Hill i inne przerażające potwory mają wspólne cechy. Blada skóra, ciemne, głęboko osadzone oczy, wydłużone twarze, ostre zęby itp. Te obrazy inspirowały horrory, nie bez powodu. Obrazy tych twarzy są wdrukowane w ludzki umysł.

Wiele rzeczy wywołuje u ludzi instynktowny strach. Strach jest naturalny, nie musi przeobrazić się od razu w wielkie przerażenie. Jest wiele strachów, pochodzą one z zamierzchłych, ciemnych czasów, kiedy błyskawica mogła spalić drzewo, na którym mieszkałeś, przetaczający się w oddali odgłos grzmotu mógł oznaczać uciekające w popłochu stado zwierząt, a w ciemności kryły się drapieżniki.
Pytanie, jaki musisz sobie zadać to:
Co takiego musiało się dziać wtedy, w tych zapomnianych epokach, przed początkiem historii, co sprawiło, że rodzaj ludzki odczuwa tak głęboki instynktowny strach przed bladymi istotami z głęboko osadzonymi oczami, ostrymi jak brzytwa zębami i wydłużonymi twarzami?
Uważaj.








Tak w odpowiedzi creepypasta na zrelaksowanie :D

Moja odpowiedź na creepypastę:

Podłużne, wychudzone twarze, blada skóra, zapadnięte i błyszczące oczy? Jak dla mnie to klasyczny obraz wyniszczonego gorączką chorego. A w tych pierwotnych czasach ludzie nie znali lekarstw ani nawet higieny. Chory był osobą niebezpieczną, siedliskiem bezcielesnego zła, które przełaziło na kolejnych ludzi i zabijało ich w ten sam powolny, bolesny sposób. Chory był w ich oczach opętany przez ducha śmierci. Z czasem obraz został utożsamiony z samym duchem śmierci, a potem ludzie umierający na różne choroby zostali zdemonizowani, przemienieni w wyobraźni w fizyczne manifestacje tego ducha - upiory, wampiry, inne nieumierające potworności nawiedzające ludzi w nocy. Do tego doszły ostre zęby, które jako atrybut drapieżnika (kolejnej formy śmierci, tym razem brutalnej i często niespodziewanej) kojarzyły się z nocnymi niebezpieczeństwami.

Ostatecznym efektem są wszelkie nocne strachy, potwory, wampiry itp.



A ksenomorf i Piramidogłowy są akurat mało trafieni, bo żaden z nich nie ma widocznych oczu - co więcej, ksenomorf Gigera nie posiada ich w ogóle. W jednym z komiksów opartych na świecie "Aliens" naukowiec wyjaśnia wręcz, że zmysł wzroku Obcego nie istnieje, zamiast niego natomiast występuje coś w rodzaju zmysłu empatycznego, szczególnie wyczulonego na strach i słabość ofiar. Taki zmysł łowcy ;)

Wiem. Nie jestem autorką, skopiowałam tylko i uznałam, że nie ma co poprawiać :D

Wiem, czytałem temat o creepypasta zanim zniknął :) Niemniej skoro już został poruszony temat pewnych cech wyglądu, to skomentowałem. Wiem, że może mało ciekawie dla miłośników zjawisk paranormalnych, ale jestem w tych kwestiach racjonalistą. A to też jakieś stanowisko w temacie :)

Też jestem raczej racjonalistką i interesuję się "drugą stroną" bo jest to po prostu interesujące. Jak już gdzieś napisałam, uwielbiam się nakręcać.


Fajnie że napisałeś, może się kiedyś komuś przyda/uświadomi(o ksenomorfie mam raczej blade pojęcie, więc mnie właśnie uświadomiło), chociaż trochę psuje klimat :D

Bruxist każde stanowisko się liczy.
W końcu to nie jest wątek 'Jak ktoś nie wierzy w duchy to wypier***ać' :P
Szanuję Twoją opinię, przecież jest taka jak każda inna.

Jak byłam mała, oglądałam "Nie do wiary" na tvn (nawet głos tego faceta prowadzącego mnie przerażał :) ) i się strasznie później bałam, ale oglądałam dalej, bo ciekawiło mnie to. Teraz raczej nie ruszają mnie historie o latających łyżkach itp. W coś takiego nie wierzę, ale przyznaję, że bardzo interesują mnie opowieści o białych damach straszących w starych zamkach :) Sceptykiem w tej sprawie nie jestem. Wiara w coś nadprzyrodzonego, tajemniczego może jest naiwna, ale dodaje do życia szczyptę czegoś niezwykłego...

Mnie też historie o latających łyżkach, czy otwierających się bez niczyjej pomocy szafkach.
Teraz bardziej boję się tego, że np. jakiś duch czy zjawa stanie mi nad łóżkiem i będzie się mi przyglądać, albo mnie zamorduje. (jak w horrorach). Najlepsze w tym jest to, że ja sama zdaję sobie sprawę z tego, że to jakiś głupi wymysł, w końcu bohaterowie horrorów nie istnieją, ale to dzieje się podświadomie. Może kiedyś się z tym bardziej oswoję, ale póki co boję się. ;)

Racja, dobrze dodać szczyptę szaleństwa do nudnego życia.

Tabliczka Ouija. Moja mama tego próbowała i mi opowiadała, (i to kilka dni temu, szłam do koleżanki) bo bała się, ze tego spróbuje. Zabroniła mi nawet o tym myśleć.


Usiadły w kołeczku, powiedziały jakiś wierszyk, potem zadały pytanie: Czy jest tu jakiś duch?
Coś odpowiedziało: Tak.
Wystraszyły się, ale nie przerwały. Zapytały się, czy jest kimś bliskim, osób tu obecnych. Niestety zapomniała, że jeden z ich przyjaciół, 16- latek o imieniu Jacek, zmarł dwa lata temu. Wtedy duch odpowiedział, że go znają, bo jest ich dobrym przyjacielem. Dziewczyny nie wiedziały o kogo chodzi. Po pewnym czasie, pełnym nerwowej ciszy, moja mama zapytała, czy ma na imię Jacek.


To był Jacek. Okno się otworzyło, a świeca spadła z parapetu. Słoma się zapaliła (co za idiota stawia świeczkę w stodole?), dziewczynki uciekły. Stodoła spłonęła. Moja mama i jej koleżanki oglądały jak pożar rozszerza się i wiatr przenosi go na domu babci.

Po tym wypadku mama boi się ognia. Ja niestety nie wdałam się w nią i eksperymentuję trzymając rękę nad płomieniem. Świeczki są w każdym kącie mojego pokoju.

I pomyśleć, że jeden głupi wybryk rujnuje całe życie...

Ciekawa historia muszę przyznać.
Dosyć intrygująca. Być może to tylko splot nieszczęśliwych przypadków, ale zawsze ktoś może powiedzieć, że to coś więcej.

Zaciekawiła mnie ta historia...
Osobiście mnie nigdy nie przytrafiło się nic, co miałoby jakiś związek z duchami. Ale może ktoś jeszcze podzieli się tutaj swoimi doświadczeniami?